Սցենարիստները գուցե փոխեն իրենց ծրագրերը, երբ ուժեղ դիմադրություն տեսնեն

Անկեղծանամ:

Ոչ թե այն պատճառով, որ այլ դեպքերում անկեղծ չեմ, այլ նրա համար, որ ամեն ինչ չէ, որ հրապարակային եմ ասում:

Սկզբից՝ 2018-ին, մտածում էի, որ Հայաստանում գուցե կիրառելու են ուկրաինական առաջին մայդանի սցենարը: Ուկրաինայում առաջին մայդանից հետո՝ հաջորդ ընտրություններին, հաղթանակ տարան պրոռուսական համարվող ուժերը: Եկավ 2021 թվականը, տեսանք, որ այդ սցենարը չէին ընտրել: Հետո սկսեցի մտածել, որ Հայաստանում գուցե կիրառելու են վրացական սցենարը: Որ կգա հայկական Իվանիշվիլին, և իշխանափոխություն կլինի այդ տարբերակով: Գուցե ոմանց թվում է, թե այդ տարբերակը դեռ աշխատելու է: Գուցե աշխատի, չեմ բացառում, բայց մի բան կավելացնեմ. Հայաստանում կիրառելու են այնպիսի սցենար, որն աննախադեպ է: Արդեն աննախադեպ էր, որ պատերազմում պարտված ղեկավարն ընտրությունների միջոցով վերարտադրվեց: Նման բան գուցե հնարավոր չլիներ իրականացնել որևէ այլ երկրում, բայց Հայաստանում հնարավոր եղավ: Դա նշանակում է, որ մեր դեպքում ինչ սցենար էլ որ մտածեն, հնարավոր է լինելու իրականացնել:

Կարծում եմ՝ իրականացվող նախագիծը վաղուց է ծրագրված եղել: Երկու օր է գրառումներ եմ անում այն մասին, որ մեզ շատ լավ ուսումնասիրել են: Ուսումնասիրել և հասկացել են, որ Հայաստանում հնարավոր է իրականացնել այն, ինչ հնարավոր չէր իրականացնել ո՛չ Ուկրաինայում, ո՛չ Վրաստանում, ո՛չ էլ աշխարհի որևէ այլ երկրում:

Ինձ թվում է, որ ես գույները չեմ խտացնում, ոչ էլ հիասթափության ֆոնին եմ եկել այդ մտքին: Առաջ կային բաներ, որ մտածում էի, զգում էի, բայց հրապարակային չէի կիսվում ընկերներիս հետ, մտածելով, որ պետք չէ կոտրել լավատեսոությունը մարդկանց մեջ: Ես հիմա էլ նման նպատակ չունեմ, ինչքան ուզում եք լավատես եղեք: Սակայն լավատես լինելով որևէ բան փոխել չի ստացվի: Սցենարիստները գուցե իրենց ծրագրերը փոխեն, երբ ուժեղ դիմադրություն տեսնեն: Հիմա տեսնու՞մ եք նման դիմադրություն: Դե բա ինչի՞ պետք է չիրականացնեն, ինչ նախապես ծրագրել էին, ինչը հնարավոր է իրականացնել:

Մտածելու բան շատ ունենք, բայց ավելի շատ անելու բան ունենք: Ես ութ տարի ինչ կարողացել եմ՝ արել եմ, արել եմ մտածված: Հիմա էլ ինձ ավելի շատ մտածելու իրավունք եմ վերապահում: Որովհետև, երբ երկար ժամանակ որևէ բան ես անում, բայց արդյուքի չես հասնում, ուրեմն, մտածելու բան ավելի շատ կա:

Արամ Աբաջյան

Մեկնաբանություններ